Carine nienawidziła Quidditcha.
Jak na ironię bo akurat Victor był w nim najlepszy.
Cuda i cudeńka się z nia działy zanim poprawnie się na miotle wzniosła.
- Wszyscy do dormitorium! - ku ich zdziwieniu pojawiła sie Mcgonagall i zagoniła ich do pokoju wspólnego.
- Ale co sie dzieje? - dopytywał sie Krum trzymajac Carine za rękę.
- do Dormitorium ale juz! - krzyknęła vice dyrektorka.
Byli jej posłuszni. Poszli do pokoju wspólnego Ravenclawu.
- Ciekawe co sie dzieje... - mruczała pod nosem Vic.
- A co ma sie niby dziać? - zapytał obojetnie Georg jedzac drugie sniadanie.
- Was nie było... Mcgonagall zagoniła nas tutaj i zabroniła wychodzic. - powiedziała jakas dziewczyna.
Nagle kilkanascie mil dalej pojawił sie blask jednak nie az na tyle rażacy by zasłonic oczy.
- Aurorzy... - mruknął cicho Krum przytulajac mocniej Carine.
- Walczą. - dokończył Georg podchodzac do okna i wygladajac przez nie.
- Wiec dlatego kazali nam sie schowac. - dedukowała zamyslona Vic.
Rozmowy trwały a ataki nie ustawały.
Wszystko zakończyło się dopiero w porze obiadu kiedy pozwolono im wreszcie wyjsc cos zjeść.
Do wielkiej sali weszła Mcgonagall z Leonardem Margorn.
Męzczyzna podszedł do córki, był nieco zakrwawiony, przytulił Ją mocno.
- Tato... - dziewczyna była zdezorientowana.
Pierwszy raz widziała, jak jej ojciec płacze.
- Przykro mi kochana... - wyszlochał Leo.
Inni przyglądali się im z zainteresowaniem.
- Dlaczego? - Carine zdawała sie ciagle nie rozumiec.
- Twoja matka nie zyje. - odpowiedział przerywanym głosem.
- Nie zyje - nie dochodziło to do Niej.
Słyszała te wszystkie słowa w zwolnionym tępie.
Osunęła się na podłogę a łzy napłynęły do jej oczu.
- smierciozercy... - dodała cicho Mcgonagall.
Carine nie powiedziała juz nic wiecej po prostu zemdlała.

obudziła się gdzies i było ciemno.Po chwili zdała sobie sprawe że jest w skrzydle szpitalnym.Wstała lekko i oparła się głową o poduszke.Rozejrzała się i zobaczyła że nikogo nie ma.Nagle usłyszała jak ktos za drzwiami szepnął:Alohomora! i Drzwi się otworzyły.Do sali wszedł Georg i jego wzrok padł na Carine.
-obudziłaś się!-powiedział i podszedł do jej łóżka.
-Zdawało mi sie że jest dość późno-powiedziała, a on zamknął drzwi machnięcie różdźki
-Taak jest 23.00
-To co ty tu robisz?
-Przyszedłem cie odwiedzić. Zawsze przychodze o tej porze.
-Możesz wpaść w kłopoty!-powiedziała przerażona.
-No..masz racje-powiedział-Ale wole przychodzić o tej porze.
Zrozumiała o co chodzi i spytała:
-Jak długo tu leże?-spytała
-ee...jakieś 4 dni.
-aha...-zapadła cisza którą przerwał strzęp rozmowy pochodzacej zza drzwi.
-Cholera...-mruknął Georg myśląc co robić.
-właź pod łóżko-syknęła Carine, a on szybko wslznął się pod jej łóżko i w tym samym momencie drzwi sie otworzyły.
Pani Pomfrey zajrzała do środka, ale widocznie Carine tez udała że śpi bo zaraz zamknęła i zapadła cisza.
-Dobra wyszła-szepnęła Carine.Georg wyszedł i spojrzał na nią.
-Dobra będe się zwijał powoli.
Pogadali jeszcze chwile, a potem Georg poszedł.

Mary i Rose piszczały z zachwytu. Rebecca mruczała jakieś zaklęcia i trafiła kilku zakapturzonych facetów z naszej kryjówki. Ja siedziałam w Tajnej Kwaterze i byłam zbyt zszokowana by cokolwiek robić.
- Dlatego mnie wyciągnęłyście z Hogwartu? – powiedziałam w końcu. – Skąd wiedziałyście, że przyjdą śmierciożercy?
- Rodzice nam powiedzieli! – pisnęły bliźniaczki Lou nie odwracając się do okna. Podeszłam i zobaczyłam jak aurorzy wychodzą z Zamku i ustawiają się w szyku obronnym.
- Komuś mówiłyście? – mruknęłam patrząc jak śmierciożercy ruszyli do ataku.
- Jasne, że nie! – krzyknęła Rose. – Myślisz, że co Czarny Pan by z nami zrobił? Zresztą i tak, wszyscy Ślizgoni wiedzieli i zapewne znaleźli jakieś kryjówki. Widziałam jak Kedrick zabrał tą swoja do Pokoju Życzeń. Pewnie tamtędy wyjdą z Hogwartu.
- Ja nic nie wiedziałam.. – mruknęłam cicho.
Rebbeca trafiła kolejnego śmierciożerce, tak dla zabawy. W końcu jednak wszyscy zaczęli rozbiegać się. Pozostały jedynie dwie postacie majaczące w mroku księżyca.
- Ej zaraz wracam. – mruknęłam cicho i szybkim susem zniknęłam w lazurowym obłoczku. Mały brązowy wróbel z jaśniejszymi pasemkami na głowie podleciał do walczących i usiadł na pobliskiej gałęzi. Jedna osoba była aurorem jednak odwróciła się tyłem do drzewa i krzyczała coś. Druga miała bardzo znajoma mi sylwetkę. Jednak nie mogłam jej sobie przypomnieć. W końcu mignął mi dziwny sygnet z koniem na ręce śmierciożercy i zielone światło rozświetliło polanę. Auror padł, a śmerciożerca wydał dziwny odgłos, jakby skowyt i odszedł równym krokiem w las. Rozejrzałam się. Śmerciożery odeszli. Jakby czekali tylko na tego aurora. Zauważyłam jak jakiś mężczyzna podchodzi i drżącymi rękami podnosi ciało. Zmieniłam się w sokoła by lepiej widzieć. Poległy obrońca był kobietą. Nie czekając na przybycie reszty szybko wróciłam do kryjówki.
- To wracamy? – powiedziałam, kiedy ostatni smiercożercy przebiegli koło nas.
Rose i Mary obrzuciły mnie wystraszonym spojrzeniem, a Rebbeca spokojnie zaczęła polerować różdżkę.
- Korniś… Nie możemy już wrócić. – powiedział Rose. – Jesteśmy śmierciożercami!
Zamilkłam i popatrzyłam na nią. Rose uśmiechnęła się i pomachała mi gołą ręka przed oczami. Zasyczałam ze wstrętem patrząc na Mroczny Znak.

Victoria błąkała się po Hogwarcie, nie chciała nikogo spotkać. Zastanawiała się dlaczego jej ojciec, który pracował w Hogwarcie nigdy do niej nie przyszedł nie porozmawiał - pewnie był zajęty pracą - pomyślała - zawsze wolał ją - jedynie poza Hogwartem w czasie wakacji spędzała z nim czas, nawet na święta Bożego Narodzenia i ferie zostawali w szkole. - rozmyślała dalej, dręczyło ją też jedno pytanie ale nigdy nie spytała się o to ojca zawsze na każde wspomnienie jej zmarłej matki reagował gwałtownie. Szła tak jeszcze przez chwile gdy nagle z zderzyła się ze swoim ojcem idącym pewnie do pokoju nauczycielskiego.
-à pepe ( o tata) - powiedziała ze zdziwniem.
-Victoria comment faire? (Victoria co tu robisz) - zapytał ojciec pacząc na nią.
-nib (nic) - powiedziała dziewczyna nie patrząc na ojca
-ça va? ( wszystko w porządku) - zapytał ojciec już innym tonem
-Oc, trés bien ( tak, bardzo dobrze) - odpowiedziała Vic ale jej ton głosu na to nie wskazywał
-Pour sűr? (na pewno) - zapytał jeszcze raz ojciec.
Dziewczyna nic nie odpowiedziała tylko powędrowała do dominatorowi krukonów, usiadła wygodnie w fotelu i zaczeła czytać książkę do transmutacji chociaż znała ją już prawie na pamięć.

Rose i Mary pakowały rzeczy z kryjówki. Rebbeca z normalna dla siebie obojętnością patrzyła na nie. Tym czasem Kornelia patrzyła na małą mysią norkę wewnątrz szafy. Bliźniaczki stanowczo odmówiły powrotu do szkoły, a Reb jak zawsze było obojętnie. Korn jeszcze raz zerknęłam na dziewczyny pąkujące się. Podeszła bliżej dziury, ściskając różdżkę i animagowała się.
- NIE! – usłyszała krzyk Rose i do mysiej dziury zaczęła się wciskać ręka. Bura mysz z jasnymi pasemkami uśmiechnęła się do siebie i popędziła w głąb dziury.
Zwinnie odnalazła szczelinę w murze i weszła do wielkiej sali unikając śmierci przed rozdeptanie, przydeptanie i inne sposobności śmierci związane z podeszwa butów. Gdy już przecisnęłam się przed drzwi odetchnęłam z ulgą. Niestety nie było mi dane długo cieszyć się spokojem. Mysz patrzyła prosto na kota. Kornelia szybko animagowała się powtórnie, a kot łypnął na nią wściekle tracą dobrą kolację.
- Hmm.. My się chyba już znamy? – powiedział nagle jakiś głos.
- E.. – bąknęła Kornelia prostując się – Może..
- No cóż.. – warknął natychmiast wysoki nauczyciel. - Um.. Nie ważne. – dodał po chwili i zaczął podwijać sobie rękawy szaty – A wiesz czemu Horacuś jest w centrum uwagi?
- Horacuś? – spytała zdziwiona Kornelai – A.. Profesor Slughorn?
- No nic.. – Profesor porównał rękawy po czym zadowolony wyjął różdżkę i zaczął się nią bawić.
- Hm.. nie przeszkadza ci to e.. zaraz.. – wygładził wąsy – jak ty się nazywasz?
- Kornelia de Didero.
- Slytherin?
- Tak.. – powiedziała potulnie.
- No to Kornelio.. Nie przeszkadza ci, że celuje w ciebie różdżka? – spytał machając mi nią przed oczami.
I wtedy zauważyłam, że przed sobą mam druga różdżkę. Slughorn kopna drzwi Wielkiej Sali które cicho się zamknęły.
- A ja cię szukam.. – warkną do Kornelia i spojrzał na nieznanego nauczyciela który stał w identycznej pozycji gotowej do pojedynku.
- O cześć.. – bąknął nowy profesor chowając różdżkę.
- Co ty robiłeś? – spytał ostrożnie Ślimak również chowając swoją.
- A ty co robiłeś?
- Wymierzałem egzekucje..
- Że co proszę?
- Ona wie o co chodzi.. – wyjaśnił Slughorn.
- To ja nie będę przeszkadzać.. – tajemniczy nauczyciel uśmiechnął się słodko i zaczął oddalać się – Zostawię was samych.. w rodzinnym gronie..
- To ja może będę taki dobry i cię odprowadzę.. – Horacy poszedł za nim.
- Czyżby moja egzekucja była odwalana? – spytał Kornelia z nadzieją.
- Nie. – Slughorn złapał w ostatnim momencie mężczyznę za pelerynę nim ten zdążył dąć nogę. – Poczekasz na nią w gabinecie, jeśli coś z niego zostało..